روش‏‌شناسی علوم سیاسی قصد دارد شیوه‏‌های پژوهش در دانش سیاسی را جمع‏آوری، طبقه‌‏بندی، توصیف، و تحلیل کند. سیدصادق حقیقت در کتاب روش‏‌شناسی علوم سیاسی تلاش کرده است بیش‏تر روش‏‌شناسی‏‌های موجود در علوم سیاسی را بررسی و نقد کند. فصول کتاب از انسجام مناسبی برخوردار است و نویسنده در بررسی و نقد روش‏های مختلف علوم سیاسی شیوة منسجمی را اتخاذ کرده است. در برخی موارد، توجه به فضای بومی جامعة ایران مطالب کتاب را سودمندتر کرده است. توجه اساسی به تمایز میان روش تحقیق و روش‌‏شناسی از نقاط برجستة این پژوهش محسوب می‏شود. ازسوی‌‏دیگر، ابهام در تعریف علم انسانی و سیاست، عدم ارائة معیاری مشخص برای طبقه‌‏بندی روش‌‏های پژوهش، و ابهام در کثرت‌‏گرایی روش‏‌شناختی از مهم‏ترین نقایص کتاب است. نویسندة کتاب روش‌‏شناسی علوم اجتماعی و سیاسی را بخشی از فلسفة این علوم می‌‏داند، اما در بررسی روش‏‌های علوم سیاسی معنای مورد تأکید از روش‏‌شناسی را به‌‏عنوان بخش مهمی از فلسفة علوم اجتماعی و سیاسی مورد غفلت جدی قرار داده است. میان بحران مفاهیم مطرح‏شده در کتاب و ادعای عدم قطعیت در علوم انسانی تعارض وجود دارد.

ضمن تشکر از آقای دکتر شجاعیان و آقای رستم پور، و فارغ از محتوای مقاله فوق، این سؤال برای بنده به وجود آمده که چرا مبنا را ویراست چهارم کتاب «روش شناسی علوم سیاسی» قرار نداده اند!؟ این در حالی است که در ویراست چهارم هم با ویرایشی نو روبرو هستیم، هم 170 ص نسبت به ویراست سوم اضافه دارد.